My Blog List

Wednesday, August 1, 2012

Bagong Bayani, Bumalik ka, Magtatatag tayo ng Bagong Pilipinas.

Hindi na 'ko magtataka kung bakit halos ipagtabuyan ng estdo ang mga Pilipino upang maging alipin sa ibang bayan, dahil ang dugo't pawis lang naman ng mga tinaguriang bagong bayani ang nagsasalba sa naghihingalong ekonomiya ng Pilipinas. Bayaning hindi man lamang maipagtanggol ng pamahalaang walang alam gawin kun'di pigain ang kanilang mga pinaghirapan.

Ilang anak pa ba ang kailangang mabuhay mag-isa para lamang sa nakasisilaw na dolyares ng Amerika? Sa mga pangakong matatamis na tsokolate, makakapal na damit na hindi akma sa ating klima o mga gadget mula sa kanluraning bansa? Ilang bata pa ba ang iiyak sa bawat paliparan sa tuwing aalis ang kanilang mga magulang? Ilan pa kaya ang mabubuhay sa piling ng kanilang mga lolo, lola o kasambahay? Ilan pa kaya silang nanakawan ng pagkakataong magkaroon ng normal na buhay na may buong pamilya? Alang-alang sa pangako ng mas maginhawang bukas!

larawan mula sa Pinoy weekly
Pilit itinatago ng pamahalaan sa bansag na "Overseas Filipino Workers" ang mga kababayan nating naging manggagawa sa ibang bansa, ngunit sa katotohanan o esensiya ay mga inangkat na produktong huhuthutan lamang ng murang lakas paggawa. 

Kung totoong ang pangingibang bayan ang sagot upang umahon tayo sa kahirapan, bakit hanggang ngayon ay lugmok parin tayo sa malagkit na putik ng lipunan? Bakit hanggang ngayon ay marami parin sa ating mga kababayan ang nanlilimahid. kung sasagutin mo ako ng "dahil tamad sila!", magpakita ka sa'kin nang makotongan kita, sila ay mga biktima ng nabubulok na sistemang pinananatili ng iilan, pinananatili ng mga taong nakikinabang dito. Kung hindi ka resolbado sa aking argumento, magsuntukan nalang tayo!



Sa bawa't isang Pilipinong lumilisan sa ating bayan, lalong lumalabo ang kinabukasang makapagtatag tayo ng nagsasariling industriya, ng bansang makapagkakanlong sana sa ating mga manggagawa upang hindi na nila kailanganing mangibang bayan, upang wala nang luhang pumatak sa bawat paliparan o pier kung saan itinakdang maghiwalay ang bawat pamilyang Pilipino. 

Imbis na pagyamanin ang sariling ekonomiya sa pamamagitan ng hitik na yamang tao, lalo pang itinutulak ng pamahalaang lumayas sa sariling bayan ang mga pinakamahuhusay na Pilipino, upang pakinabangan ng mga higanteng ekonomiya ng ibang bansa. Ipinamumukha lamang ng ating mga lider  na walang matinong buhay na maaasahan sa Pilipinas, sa lupang ating tinubuan, sa kapuluaang dinilig ng dugo ng ating mga bayani. 

Kung ganito ang konkretong kalagayan, kung hindi na nagsisilbi ang estado batay sa kung bakit ito binuo ng bawat Pilipinong naghimagsik noon, marapat na itong baguhin at palitan ng isang pamahalaang tunay na magsisilbi sa sambayanan.

Marapat na bumalik ang mga Pilipinong naging biktima ng pagiging sunod-sunuran ng pamahalaan sa mga puti, marapat na sama-sama tayong magtatag ng isang bagong lipunan, kung saan wala nang Pilipinong magiging dayuhan sa sariling bayan. 





Para sa aking mga Kamag-Aral

Kung hindi para sa naapi, ngayon pa lang sinasabi ko na, itigil mo na ang pagsusulat! Kung puros tungkol lamang sa pag-inom mo ng mamahaling kape, pagpunta sa kung saan-saang beach, pakikipagkalantari, ngayon pa lang sinasabi ko na, itigil mo na ang pagsusulat.

larawan mula kay google, kaibigan ko siya. 
Ang kahit na anong uri ng midya ay isang propaganda, at lahat ng manunulat, sa aminin niyo man at sa hindi ay isang mekanismo sa pagpapalaganap ng propaganda. Tayo'y nabubuhay sa pagitan ng mga nagbabanggaang pwersa sa lipunan, mga naghaharing uri at uring pinaghaharian. at bilang manunulat, nasasa'yong mga kamay kung paano, saan at kanino ka magsusulat. Sa uring pinagsasamantalahan, o sa uring nanamantala, at pakatandaan mong ang hindi pagpanig ay pagpanig sa naghaharing uri, at ang manahimik ay pagpiling manatili sa umiiral na sistemang panlipunan.

Hinihingi ng obhektibong kalagayan na magmulat ka, na maging aktibo sa pagpapalaganap ng propagandang magsisilbi sa bayan, ng mga tintang hinubog, pinainit at pinatigas ng damdaming mapagpalaya. Hindi kailangan ng mga naghihikahos na magsasaka ng mga larawan mo sa starbucks, hindi nila kailangang mabasa kung paano mo kinain ng kapirasong tsokolate, sorbetes o kung naglalaba ka ba, nagluluto o kumakain ng pancit canton sa kasalukuyan. Hindi sa wala silang pakialam, sadyang hindi lang nakakatulong ang pagbabahagi mo ng mga walang kwentang bagay, o ng mga pangyayaring walang kinalaman sa pagpapaunlad ng kaisipan.

Lalong lalo na sa mga iskolar ng bayan mula sa pamantasang aking pinagmulan, pinapanday tayo ng katotohanan, ininit at hinubog ng mga paghihirap. Binihisan ng baluti ng karunungan upang magsilbi sa mas malawak na hanay ng masa, tinagurian kang iskolar ng bayan hindi lamang upang maging propesyunal, ngunit upang maging mandirigmang lalaban para sa katotohanan at sa katotohanan lamang.

Dahil ang pagsusulat ng walang politikal na motibasyon o hangarin ay isa mabahong hangin, dadaan ngunit mawawala rin paglaon, at ang mga obrang nabubuhay ng walang hanggan ay mga obrang nagsilbi sa bawat pinagsamantalahan, paulit-ulit na babalikan ng bawat salin lahi.





Thursday, July 5, 2012

Larong Kalye

Mabilis na dumilim ang ulap ngunit dahan-dahan ang patak ng ulan, parang kami, naglalaro, titigil, maglalaro ulit, kakain, lalabas, maglalaro.  

Sa dating tagpuan, doon sa likod ng bagsak na puno ng mangga, malapit sa dulo ng Pineapple Street, Sta. Rosario. 

Boom taya! sabi sakin ni Buknoy, ayoko talagang ako ang natataya, hindi ko kasi gusto ang maghanap, gusto ko'y ako ang nagtatago.

hindi siya siu Ikong, galing sa google 'to
Sa maliit na butas sa gilid ng malaking kanal kadalasang nagtatago si Ikong, pero ayaw kong siya ang mataya kaya hindi ako pupunta doon, at dahil tatlo lang kami, si buknoy ang hahanapin ko ngayon, sisikaping siya ang mataya, upang hindi ako ang maghanap, at upang ako ang magtago. 

Maya maya pa'y nakita ko na si buknoy, mariin ko siyang hinawakan, di ba sabi ko sa'yo ayoko ng natataya! ayoko ng naghahanap! halika dito! umiiyak siyang parang nagmamakaawa, ayaw ko na sana siyang saktan, pero kailangan, ayoko kasi ng naghahanap. tuturuan kita kung papano mag isip! mula sa ulo niyang lumabas ang saganang kaalaman, mapula, kumukulay sa tubig na inaagos ng kanal, itinabi ko ang tubo sa dating lagayan.

Tagu-taguan maliwanag ang buwan, wala sa likod, wala sa harap! yeheey! wala ng taya! bumalik ako sa maliit na butas sa gilid ng kanal, ilang metro mula sa lugar kung saan ko tinuruang mag-isip si Buknoy. Ikong, ikong! wala ng taya! Hindi na ko taya, tara


Hubad ka na ulit!



Field Trip

Naglalakbay ang mga ulap
na tila nagpapaalam sandali
marahil ay naunahan ako ng hangin

naunahan ako,
naunahan ako't tinangay ka sa dako paroon
doon sa malayo
doon kung saan hindi ako kabilang
o marahil ay hindi pa ngayon

hindi ako iiyak
hindi ako iiyak
pagka't alam kong nariyan ang tamis
malapit sa bukirin
malapit sa mga ilog

malapit sa masa

ngunit kung dagat man ang langit
hahanapin ko ang dalampasigan
doo'y maghahabi ako ng mga pangarap

na muli'y magtagpo tayo

hindi na sa Mendiola

kundi doon



sa Kanayunan.

Hindi Ganito sa Kanayunan. :-)

Wednesday, May 23, 2012

Lakbay

Ikatlong Kabanata

Tapos na ang sunod sunod na pagdiriwang na napuntahan ko.

mayroong sumama ako sa party ng kaklase ni Lalaki kung saan nakita ko ang ilang pubmates niya, merong trip naming mag usap kasama si Tangkad na isa rin sa mga magiging katuwang ko sa pag oorganisa ng isang pambansang pagtitipon ng mga mamamahayag pang kampus at mayroon ring trip lang talagang gumala mag isa at magtampisaw sa beach na tatalunin mo lang mula sa bahay na pansamantala kong tinutuluyan.

Di naman daw maganda ang Pristine Beach sabi nila, di pa daw nadedevelop, pero nang nakita ko ay napanganga na lang ako, ito na ba ang hindi maganda para sa kanila? white sand, may malawak na pangpang, may iilang tao na naliligo at may mga puno ng bakawan na matindi ang pagkakakapit sa buhangin, paraiso na itong maituturing para sa tulad kong nasanay maligo sa maitim na baha ng Caloocan, para sa mga tulad naming minsan lang makalanghap ng dagat at marumi pa, para sa mga tulad naming kuntento na sa masangsang na amoy ng Manila Bay.

Haaay naku! Kung ano nga naman ang malapit sa'yo, yung pang ini-ignore mo!




shot!

Ikalawang Kabanata

umuwi ako sa Bahay ni Lalake pasado alas nuwebe na ng Gabi, di na ako nakaramdam ng pagod at gutom, busog ang mga mata kong nakipagtalik sa mga nagdaraang tao sa siyudad, malinis at halos wala kang makikitang balat ng kending naliligaw sa mga kalye, walang maalinsangang kanal di tulad ng sa Maynila, kapal na lang ng apog mo kung may lakas ka pa ng loob pumitik ng sigarilyo kung saan saan.

Binusog ako ng sari-saring mukhang nagdaan kanina sa Mister Donut, mayroong mukhang naglilibang at gustong lumimot, may tila naghahanap ng kasintahan, merong trip lang gaya ng kakilala kong sumasakay ng jeep kung saan saan kahit wala namang pupuntahan , meron din namang tulad ko, pumapatay ng oras, nangingilatis ng mga taong naglalakbay, naglalakad patungong sa kung saan.

May malaking tipak ng manok ang agad na inihain sakin ni Jason, sa totoo lang ay busog pa ako, pero grasya eh, dagdag timbang din 'to ika nga. Pagkatapos na pagkatapos kumain ay agad kaming nag usap ni Lalake, bahagyang plano para sa mga susunod na araw.

Kinabukasan ay naghahanda na sa kanilang tahanan, ngayong araw ang pagdiriwang ng pagatatapos ni Lalake, pasimple na lang akong tumulong sa paggawa ng puto, wala akong kaalam alam sa paggawa nito kaya sinundan ko na lang kung paano nila ginagawa ang mga bagay bagay, hindi ako nailang sa kung paano sila makitungo sa bisita, medyo naninibago lang ako sa tanawin, walang makapal na usok na nakapagpapakapal ng libag ko.

Maya maya pa'y dagsa na ang mga tao sa tahanan nila Lalake, kaklase ng high school, kaklase ng elementary, kaklase sa Kolehiyo at ilang mga kasama sa publication at kapamilya.

Pasimple lang akong nakikinig sa mga usapan, isang private regent ng kanilang pamantasan ang bida sa usapan, may laman siya kung magsalita habang abala kaming lumalagok ng emperador light, tinanong niya kung saan ako nag aaral hanggang sa madako ang usapan sa pagiging aktibista, tunay ngang hindi lang alak at pulutan ang pwedeng ihapag sa lamesa ng mga nag uumpugang tao, kundi samu't sating kwento, kwentong may bahid ng politika at pakikibaka, unaware man sila, sila'y mga rebolusyunaryo, sa iba't ibang paraan, hindi namamalayan, mayroong may gabay at mayroong wala.

Lahat naman siguro ay nagnanais baguhin ang mundo, iilan lang talaga ang may alam kung papaano.


Isang tasang kape

Unang kabanata

Ika 14 ng Abril 2012, Mataas ang sikat ng araw mula sa  barkong dalawampu't apat na oras ring nakipagtalik sa aking katawan, mula sa taghiliran ng sasakyang pandagat ay ang mga maliliit na bangkang may kinakanlong na bata, nanay, tatay, ate, kuya at kung sino-sino pa, hindi sila nagtitinda ng kalamay o ng kung ano pa man, sila ang mga katutubo ng Palawan, ang islang pinagpala ng magandang tanawin ngunit tila napabayaan ang mga katutubong tunay at naunang nanirahan sa kanlurang bahagi ng Pilipinas.

Agad akong nagtext kay Lalake, "nandito na ko sa Pier", at tulad ng inaasahan, hindi siya ang susundo sakin, graduation niya pala ngayon, hindi ko man siya kilala, alam kong lubos ang ligaya niya ngayong isa na siyang ganap na inhenyero.

"huwag kang sasakay ng tricycle sa loob ng pier, mahal diyan:" babala niya, malamang! Pier nga eh, siyempre barko ang nandun!

kaunting lakad pa at nakita ko na ang kapatid niyang si Jason (hindi tunay na pangalan), agad kaming sumakay ng tricycle ilang bloke ang layo mula sa dinaungan ng barkong sinakyan ko, kakaiba ang itsura ng tricycle, may lalagyan ng maleta sa likod, halatang patok sa mga turista, pwedeng apat ang sumakay sa loob, face to face ang datingan minus the trio tagapayo, bibilang pa ng dalawampu't limang minuto (tantsa lang yan) at nasa bahay na kami nila Lalake!

Muli, gaya ng inaasahan, wala pa rin siya sa bahay, malamang graduation nga eh, nalate daw ng dating ang tagapagsalita nilang Si Jejemon Binay, ano pa nga bang aasahan natin sa masipag na bise presidenteng naniniguradong maging susunod na Pangulo?

Naninimbang pa ako kung agad akong makikitulog sa kanila, nagpaalam akong hihiga muna para makabawi sa mahaba habang biyahe, di pa man umiinit ang likod kong kadarantay lang sa banig ay nakaramdam na ako ng di literal na kati ng katawan, gusto kong maglibot libot, maganda daw dito sa Palawan  lalo pa at gabi, night life babes! Night life!

Kaunting gulong lang mula sa bahay ni Lalake ay sandamakmak na ang mga bar, may TIKI bar na late ko na lang nalaman na ang ibig sabihin pala ay "titi" at "kiki", merong  pang big time gaya ng "Kinabuch", at siyempre may pang small time, dito mo makikita ang pagkakahati hati ng mga tao sa lipunan, kinatatakutan ding tumaas ang kaso ng prostitusyon sa lugar dulot ng ginagawang balikatan exercises at pagtaas ng bilang ng mga turistang naglalamiyerda.

nag decide na lang akong humigop ng matapang na kape mula sa Mister Donut, dito na muna ako magpapalipas ng init ng katawan habang nagmamasid sa mga kanong feel na feel ang kakalsadahan ng Puerto Princesa, Lugar na pangarap mapuntahan ng mga kapwa ko Pilipino ngunit naunahan ng mga dayuhang higit na may salaping pambayad sa inaalok na alindog ng isla, paraisong mahirap abutin para sa mga tulad kong maralita na kung hindi pa maabunan ng suwerte ay hindi mapapadpad sa itinatagong hiyas ng bansa.